Başlangıçta tip 2 diyabet tedavisi için geliştirilen GLP-1 ve dual GIP/GLP-1 reseptör analogları, sağladıkları belirgin kilo kaybıyla obezite tedavisinde de kullanılmaya başladı. Semaglutid ve tirzepatid gibi haftalık enjekte edilen etken maddeler, bağırsaklardan salgılanan doğal hormonu taklit ediyor.

Bu ilaçlara yönelik küresel ilgi, sosyal medyada abartılı beklentileri ve estetik kaygılarla ilaçların amacı dışında kullanılmasını da beraberinde getiriyor. Kas kaybı, sahte ilaç tehlikesi ve tedavi bırakıldığında kiloların geri alınabilmesi, öne çıkan riskler arasında yer alıyor.

Dünya Sağlık Örgütü obeziteyi irade eksikliği olarak değil, kronik, ilerleyici ve karmaşık bir metabolik hastalık olarak tanımlıyor. DSÖ verilerine göre dünyada 1 milyardan fazla kişi obeziteyle yaşıyor; yetişkinlerde obezite sıklığı 1990'dan bu yana iki katından fazla, çocuk ve ergenlerde ise dört katına çıktı.

Türkiye'de fiziksel ölçümlere dayalı çalışma sonuçları, erişkin nüfusun her üç kişiden birinin klinik olarak obez, diğer üçte birlik kesimin ise fazla kilolu olduğunu gösteriyor. Kaynakta aktarılan verilere göre Türkiye, Avrupa'da obezite sıklığı ve buna bağlı hastalık yükü açısından en üst sırada bulunuyor.

Obezite ve ilişkili kronik hastalıkların küresel ekonomiye ve sağlık bütçelerine yıllık doğrudan maliyetinin 2 trilyon dolara, küresel hasılanın yüzde 2,8'ine ulaştığı belirtiliyor. Uluslararası farmakoekonomi raporlarına göre yeni nesil ilaçların obezite amacıyla reçete edilmesi ve temin edilmesine ayrılan bütçe yıllık 66 milyar doları aşarken, bu tutarın 2030'a kadar 200 milyar dolara ulaşacağı tahmin ediliyor.